24 - آيه زير اين چنين هم قرائت شده است : « فكانت كالحجارة « 1 » » به جاى : « فَهِيَ كَالْحِجارَةِ » و نمونه‌هاى متعدد ديگرى كه مجال استقصاى آنها در اين مختصر نيست . دستور كلى : آن‌چنان بخوانيد كه به شما آموخته‌اند اگر به پيامبر - ص - و ائمه - عليهم السلام - مراجعه كنيم در مىيابيم كه آنان از هر گونه تصرف و تبديلى در آيات قرآن ممانعت مىكنند . بلكه حتى از هر نوع تصرفى در ادعيه مستحب ، جلوگيرى كرده‌اند و اجازه نداده‌اند كه ما لفظى را - به دلخواه - با لفظ ديگر عوض كنيم . شواهد گفتار بالا بسيار مىباشند ما تنها به آوردن چند نمونه اكتفا مىكنيم : 1 - روايتى از پيامبر منقول است كه : حضرت دعائى به براء بن عازب تعليم داد . در دعا اين تركيب « . . . و ( نبيك ) الذى ارسلت . . . » وجود داشت . هنگامى كه براء خواست دعا را نزد پيامبر - ص - بازخوانى كند گفت : « . . . و ( رسولك ) الذى ارسلت . . . » پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلم - فرمود : نه ، و نبيك الذى ارسلت « 2 » » . 2 - از عبد اللّه بن سنان منقول است كه : امام صادق - ع - فرمود : دچار شبهه‌اى خواهيد شد كه در اثر آن بدون علم راهگشا و پيشواى هدايت‌كننده باقى خواهيد ماند . از اين شبهه كسى نجات پيدا نمىكند مگر آن كه به دعاى غريق متوسل شود و خدا را بخواند . گفتم : دعاى غريق چگونه است ؟ امام فرمود : مىگويى : « يا اللّه ، يا رحمان ، يا رحيم ، يا مقلب القلوب ، ثبت قلبى على دينك » . گفتم : « يا مقلب القلوب و ( الابصار ) ثبت قلبى على دينك » . امام فرمود : خداوند عز و جل مقلب القلوب و الابصار هست . اما آن طور كه مىگويم بگو : « يا مقلب القلوب ، ثبت قلبى على دينك » « 3 » . 3 - از امام باقر مروى است - و سائل و محجة البيضاء آن را به امام جواد نسبت مىدهند -

--> ( 1 ) محاضرات الادباء ، ج 2 ، جزء 4 ، ص 434 . ( 2 ) رك : مناهل العرفان ، ج 1 ، ص 182 . به نقل از التبيان . التمهيد فى علوم القرآن ، ج 2 ، ص 104 . و البيان آية اللّه خوئى ، ص 198 . به نقل از : التبيان ، ص 58 . ( 3 ) اكمال الدين ، ج 2 ، ص 352 . بحار ، ج 92 ، و اعلام الورى ، ص 432 .